KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

O AUTORZE

Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.

Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.

Kiedy gasną światła, milkną serwery i z kranów przestaje płynąć woda, z człowieka zsuwa się cywilizacyjna warstwa ochronna. Post-apokalipsa to nie jest gatunek tylko o wybuchach i rozpadających się budynkach. To równie często brutalne obdzieranie ludzkiej natury postawionej w sytuacji absolutnego braku.

To opowieść o Dniu Drugim. Dniu, w którym pieniądz staje się bezwartościowym papierem na rozpałkę, a puszka brzoskwiń w syropie ma wartość ludzkiego życia.

Zanim jednak zaczniesz rozrysowywać na mapie bazy frakcji i rdzewiejące osady swoich ocalałych protagonistów, musisz zrzucić na świat bombę. Dosłownie lub w przenośni. Rodzaj zagłady to nie tylko tło historyczne dla Twoich bohaterów. To fundament worldbuildingu. Decyduje on o tym, co ci ludzie jedzą, o co zabijają, z czego budują domy i czego najbardziej boją się przed zaśnięciem.

Zimny ogień i pył. Zima nuklearna

Zaczynamy od klasyki, która w ogóle ukształtowała ten gatunek w popkulturze. Ludzkość sama naciska czerwony guzik, niebo zapala się na ułamek sekundy, a potem następuje wieczny, szary mrok. Wariant nuklearny (w stylu Fallouta, Metro 2033 czy Drogi ) to uniwersum zbudowane na wszechobecnej śmierci i zniszczeniu.

Powierzchnia Ziemi to strefa śmierci. Twoich bohaterów mogą tam zabić dziesiątki rzeczy. Zmutowany potwór, zatrute powietrze, radioaktywny pył, skażona woda, która tylko z pozoru jest krystalicznie czysta.

Wybierając ten scenariusz, projektujesz świat oparty na strachu przed niewidzialnym wrogiem. Promieniowanie to  niefizyczny, wszechobecny antagonista. Nie da się go zastrzelić ani przed nim uciec. Zmusza ono Twoich bohaterów do nieustannego monitorowania poziomu skażenia. Liczniki Geigera, wyblakłe fiolki z jodem i filtry do masek przeciwgazowych zyskują status świętych relikwii.

Ten świat naturalnie dzieli się na dwie strefy. Złoty wiek ludzkości przeniósł się pod ziemię. Zamiast budować na ruinach, ocaleni gnieżdżą się w dusznych, przeludnionych bunkrach lub stacjach metra, w których powoli psuje się system wentylacji. To środowisko do wybuchu buntu klasowego. Z kolei na powierzchni królują stalkerzy – szabrownicy przeczesujący zrujnowane miasta. Każdy przedwojenny artefakt, od działającego prądnicy po stary odtwarzacz kaset, ma u nich niewyobrażalną wartość.

W nuklearnej post-apokalipsie nie buduje się niemal niczego nowego. Tu się desperacko łata to, co ocalało.

Cisza i triumf natury. Upadek biologiczny

Żadnych syren alarmowych, żadnych grzybów atomowych. Cywilizacja po prostu zachorowała. Wirus wymykający się z laboratorium, zmutowana bakteria czy błyskawiczna pandemia wymazują dziewięćdziesiąt procent populacji w ciągu kilku tygodni. Infrastruktura zostaje nietknięta (przynajmniej na początku), wieżowce nadal stoją, samochody wciąż mają paliwo w bakach, ale nie ma już nikogo, kto mógłby ich używać.

Napięcie buduje się tutaj w zupełnie innych regionach:

• Groza melancholii – wyobraź sobie Nowy Jork czy Warszawę, w których słychać tylko szum wiatru i krzyki ptaków. Zieleń szybko wdziera się na betonowe autostrady, asfalt pęka pod naporem korzeni, a po zrujnowanych skrzyżowaniach przechadzają się dzikie zwierzęta. Jest pięknie i absolutnie przerażająco, a bohaterom najbardziej doskwiera porażająca wręcz samotność.

• Tykanie biologicznego zegara – w świecie zniszczonym przez wirusa medycyna cofa się w rozwoju. Zwykłe zadrapanie zardzewiałym gwoździem, zepsuty ząb czy drobna infekcja to potencjalny wyroki śmierci. Pudełko antybiotyków jest często warte więcej niż amunicja do karabinu.

• Piekło to drudzy ludzie – niezależnie od tego, czy masz do czynienia z bezmyślnymi, agresywnymi zakażonymi, paradoksalnie to nie oni stanowią główny trzon terroru. Prawdziwym potworem staje się zdrowy człowiek. Całkowity brak struktur społecznych sprawia, że każda napotkana na drodze grupa ocalałych to potencjalni mordercy, łowcy niewolników lub kanibale. 

Bezwzględny żywioł. Skrajności klimatyczne

Eksploatowaliśmy naszą planetę tak zachłannie, że ta w końcu postanowiła nas zrzucić ze swojego grzbietu. Z naturą nie da się negocjować, nie da się jej zastraszyć bronią. W tym wariancie środowisko z tła staje się drapieżnikiem ostatecznym. Masz tu do dyspozycji potężne skrajności, które definiują cały Twój świat post-apokaliptyczny.

Piekarnik (Wariant Mad Maxa)

Oceany wyschły, a kontynenty zamieniły się w jedno gigantyczne morze piasku i soli. Walutą jest brudna woda, krew i benzyna. Kultura opiera się na kulcie maszyn, surowej mechanice i koczowniczym trybie życia. Miasta nie istnieją w takiej formie jak dzisiaj. W post-apokalipsie to zaledwie zlepki kontenerów, rdzewiejących wraków statków i blachy falistej, chroniące przed morderczymi burzami piaskowymi, w których najsilniejszy bierze wszystko.

Zamrażarka (Wariant Snowpiercera lub Frostpunka)

Nowa epoka lodowcowa zamknęła świat w białym uścisku. Temperatura na zewnątrz spada do minus osiemdziesięciu stopni. Ludzkość walczy o każdą bryłkę węgla czy kanister paliwa, a cywilizacja desperacko skupia się wokół gigantycznych źródeł ciepła takich jak wielkie piece czy nieustannie jadący pociąg, który nie może  zahamować.

Tutaj największymi zagrożeniami są zamiecie, ryzyko zasypania oraz zamarznięcie. Kto zamknie oczy w nieogrzewanym, prowizorycznym namiocie, już nigdy ich nie otworzy. Społeczeństwa w takich warunkach często popadają w  totalitaryzm, poświęcając jednostki w imię przetrwania całej kolonii.

Asymetria sił. Cyfrowy Dzień Sądu

Stworzyliśmy sztuczną inteligencję, daliśmy jej klucze do światowego arsenału obronnego, a ona w ułamku sekundy obliczyła, że najsłabszym ogniwem ziemskiego ekosystemu jesteśmy my sami. Ten motyw (ikoniczny choćby dzięki serii Terminator) wprowadza rodzaj terroru, którego nie uświadczysz w żadnym innym podgatunku.

Zderzasz tu ze sobą ludzką ułomność, desperację i emocje z zimną, morderczą logiką. Wróg nie potrzebuje snu, nie czuje bólu, nie popełnia błędów pod wpływem paniki i zawsze wie, gdzie jesteś. Ocaleni spadają na sam dół łańcucha pokarmowego. Stają się zwierzyną łowną, zachowującą się jak szczury chowające się w ścianach, kanałach i piwnicach przed czujnikami termowizyjnymi latających dronów.

Walka w tym świecie ma charakter asymetryczny i przypomina brudną partyzantkę. Ludzie używają improwizowanych ładunków zrobionych ze starych mikrofalówek, hakują częstotliwości radiowe i komunikują się za pomocą archaicznych metod, których cyfrowy bóg nie jest w stanie inwigilować. Korzystają z psów kurierskich, systemów luster czy prostych znaków rysowanych węglem na murach.

Zwycięstwo militarnie jest tu niemożliwe i liczy się tylko przetrwanie kolejnej nocy. A przynajmniej do czasu, póki Twój protagonista się nie zjawi na scenie...