KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

O AUTORZE

Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.

Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.

Koniec świata w postapokalipsie ma zazwyczaj kolor szarego pyłu, rdzy i wysuszonego, spękanego błota. Przyzwyczailiśmy się do wizji, w której Ziemia umiera razem z nami. Jednak zagłada wcale nie musi być tak depresyjnie brzydka. Co, jeśli ludzkość niemal wyginęła, a uwolniona natura nie tyle odzyskała swoje terytorium, ale eksplodowała w niepohamowanym, monumentalnym rozkwicie?

Witaj w świecie postapokalipsy typu overbloom (lub zielonej apokalipsy). To uniwersum, w którym Ziemia przypomina egzotyczną szklarnię. Zamiast ponurego pustkowia, serwujesz czytelnikowi świat, który kusi obezwładniającym pięknem. Jest to miejsce niewiarygodnie malownicze, tętniące życiem w każdej szczelinie, a jednocześnie równie bezlitosne i śmiertelnie niebezpieczne, co radioaktywny krater.

Pionowe dżungle i roztrzaskany beton

W klasycznym post-apo miasta to zbiór szarych ruin. W wariancie overbloom metropolie zmieniają się w monumentalne, zielone kaniony. Natura wchłonęła ludzką architekturę, używając jej jako szkieletu dla własnych, gigantycznych konstrukcji.

Wyobraź sobie dęby lub zmutowane sekwoje, których korzenie rozsadzają asfalt, a pnie przebijają się przez szyby szybów windowych, wychodząc aż na dachy drapaczy chmur. To zjawisko całkowicie zmienia topografię i sposób poruszania się Twoich bohaterów.

• Piekło na parterze – poziom dawnych ulic przestaje być zdatny do życia. Tam, na samym dole, pod grubym baldachimem liści, panuje wieczny półmrok. Gromadzą się tam trujące gazy z rozkładającej się biomasy, ciężkie zarodniki grzybów i potężne, ślepe drapieżniki. Zejście na „parter” to dla ocalałych wyrok śmierci.

• Życie w koronach wieżowców — zamiast budować bazy w piwnicach, ludzkość przenosi się do góry. Osady powstają na połączonych dachach apartamentowców. Ulice zastępują mosty linowe, tyrolki i kładki z grubej, splecionej liany, rozwieszone kilkadziesiąt metrów nad gnijącą ziemią.

Kiedy piękno staje się bronią

W tym świecie największym wrogiem rzadko jest inny człowiek z pistoletem. Przeciwnikiem jest samo otoczenie, które ewoluowało, by trawić wszystko, co ma krew. Ewolucja wariantu overbloom często opiera się na jaskrawości i przeciążeniu zmysłów.

Najgroźniejsze obszary to nie ciemne, ponure pieczary. To skąpane w słońcu polany, na których kwiaty mienią się fioletem i purpurą, a powietrze pachnie tak słodko, że aż kręci się w głowie. Kiedy wchodzisz na taką polanę, wiesz, że za chwilę coś cię zabije.

Zamiast szaroburych zombiaków i spalonych drzew, wrzuć bohaterów w środowisko, które poluje na nich za pomocą zachwytu:

• Bioluminescencja – noc w tej apokalipsie nie jest ciemna. Lasy świecą setkami odcieni błękitu, zieleni i złota. Świecące pyłki, zmutowane owady wielkości dłoni i pulsujące grzyby oświetlają drogę, ale jednocześnie zdradzają każdą pozycję drapieżnikom reagującym na światło.

• Euforia przed śmiercią – zamiast klasycznych trucizn, zmutowane rośliny mogą wydzielać feromony lub halucynogeny. Zanim ofiara zorientuje się, że ugrzęzła w trawiącym ją pnączu, odczuwa błogostan, słyszy uspokajające dźwięki lub widzi dawno zmarłych bliskich.

• Zarodniki zamiast pyłu – powietrze jest gęste. Bohaterowie nie noszą masek przeciwgazowych z powodu promieniowania, lecz by uniknąć wdychania mikroskopijnych nasion, które mogłyby zacząć kiełkować w ich płucach.

Broń z chityny i pancerze z żelazodrzewa

Gdy natura przejmuje kontrolę w tak agresywny sposób, dawna technologia rdzewieje i staje się bezużyteczna znacznie szybciej. Wilgoć, mchy wydzielające kwas i wszechobecne pnącza trawią pojazdy oraz stal. Gospodarka niedoboru przenosi się na grunt organiczny.

W overbloom ekwipunek opowiada historię brutalnej adaptacji:

• Karabiny ustępują miejsca cichym i śmiercionośnym kuszom, w których cięciwy zrobiono ze zmutowanych pajęczyn, zdolnych wytrzymać tony naprężenia.

• Zamiast pancerzy z blachy falistej, ocaleni noszą napierśniki z chitynowych pancerzy gigantycznych chrząszczy lub utwardzanej żywicy.

• Chemia staje się kluczem do przetrwania. Strzały nie mają stalowych grotów, lecz woreczki z jadem, kwasem trawiącym drewno (by niszczyć pnącza) lub rzutki z pyłkiem, który potrafi uśpić szarżującą, porośniętą mchem bestię.

Nowa psychologia – kult Matki Natury

W standardowym post-apo ludzie nienawidzą otaczającego ich świata. W świecie hiperrozkwitu często zaczynają go czcić. Ludzkość przestaje walczyć o odbudowę dawnej, betonowej cywilizacji, ponieważ widzi potęgę i majestat tego, co ją zastąpiło.

Pojawiają się zjednoczone plemiona i osady, które żyją w symbiozie z gigantycznymi organizmami. Hodują zmutowane pszczoły wielkości psów, aby te broniły ich terytorium. Zbierają nektary o właściwościach medycznych, płacąc za nie daniną z upolowanego mięsa dla „świętych” drapieżnych dębów. W ich oczach człowiek nie jest już panem planety.

Jest tylko gościem w wielkim, zielonym domu, w którym o przetrwaniu decyduje szacunek do drapieżnika silniejszego od ciebie.