Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.

KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

Wielu początkujących autorów boi się pisać postaci krystalicznie dobre i moralnie niezłomne. Panuje błędne przekonanie, że „dobry to nudny”, a jedynym sposobem na ciekawego bohatera jest utytłanie go w mroku i cynizmie. To błąd.

Bohater Idealny, Paragon, Krystaliczny Protagonista to fundament wielu fascynujących powieści. To postać, która nie zmienia się pod wpływem świata – to świat zmienia się pod jej wpływem. To kotwica, bez której opowieść o walce ze Złem Absolutnym traci swój punkt odniesienia.

To protagonista, który nie szuka siebie, bo doskonale wie, kim jest i w co wierzy. Jego zadaniem nie jest wewnętrzna przemiana, ale wytrwanie przy swoich wartościach, gdy cały świat (i Twoje Zło Absolutne) próbuje go złamać.

Prawdziwa siła takiego bohatera nie polega na tym, że nie ma on wad. Polega na tym, że jego kręgosłup moralny jest jedyną rzeczą, której nie da się kupić, zastraszyć ani skorumpować.

Latarnia w morzu cynizmu – po co w ogóle pisać postać idealną?

Wielu współczesnych twórców uważa, że krystalicznie dobry bohater to relikt przeszłości – postać płaska, przewidywalna i zwyczajnie nudna. Jednak bez wzorca w postaci dobrego bohatera, Twoja historia ryzykuje osunięcie się w tzw. „nihilistyczną papkę”, gdzie wszystko jest szare, nikomu nie zależy, a czytelnik traci powód, by komukolwiek kibicować.

Dlaczego warto wprowadzić taką postać do swojej powieści?

• Definiuje skalę Zła – dopiero przy oślepiającym świetle widać, jak głęboki jest mrok. Bez krystalicznego bohatera, Twój antagonista jest po prostu „kolejnym złym gościem”. Przy Aragornie czy Supermanie, zło staje się prawdziwym zagrożeniem dla wszystkiego, co wartościowe.

• Jest kotwicą emocjonalną – czytelnik potrzebuje kogoś, komu może ufać bezgranicznie. W świecie pełnym zdrad i spisków, taki protagonista jest bezpiecznym portem. Twój czytelnik wie, że go nie zawiedzie, co pozwala budować napięcie wokół pytania: „Czy świat zdoła go złamać?” zamiast „Kiedy on nas zdradzi?”.

• Napędza zmiany w innych – to istotna funkcja, która napędza wiele przemian i działań w książce. Bohater idealny rzadko przechodzi wewnętrzną przemianę – to on jest katalizatorem przemiany dla reszty. To pod jego wpływem cynicy odzyskują wiarę, a tchórze znajdują w sobie odwagę.

• Stwarza najwyższą stawkę – jeśli Twój świat potrafi zniszczyć kogoś tak dobrego, oznacza to, że nikt nie jest bezpieczny. Walka o ocalenie duszy dobrego protagonisty to często walka o duszę całego uniwersum.

Ironicznie, w obecnej fantastyce Krystaliczny Bohater jest oddechem świeżości. Oczywiście nie ma nic złego w pisaniu dzieł jak George Martin, ale kiedy sięgamy po kolejne dzieło, gdzie każdy próbuje każdego zdradzić, a wszyscy mają coś za uszami, to zaczynamy się męczyć.

Zamiast zastanawiać się, jaką drogę przejdzie bohater, zaczynamy się pytać: „Ciekawe, kiedy on/ona umrze?”

Aragorn – król, który odrzucił potęgę

Aragorn z Władcy Pierścieni to wzorzec krystalicznego lidera. W świecie Tolkiena, gdzie Pierścień kusi każdego obietnicą potęgi, Aragorn jest tym, który potrafi powiedzieć „nie”. Jego krystaliczność nie wynika z pychy, ale z głębokiej pokory i poczucia służby.

Aragorn nie chce być królem tylko dla splendoru i tytułu. Dla niego korona to symbol obowiązku wobec swojego ludu, jak i szerzej: wobec całego Śródziemia. Przez lata żyje w cieniu jako Strażnik, ryzykując swoje życie w walce.

Nie oznacza to, że jest absolutnie idealny w każdym calu. Wie, że Pierścień przejąłby nad nim władzę i złamał go. Dlatego ufa mądrości Gandalfa, że to właśnie Frodo powinien być Powiernikiem Pierścienia, a nie on sam.

Dla części czytelników postać Aragona bywa „nudna” albo „sztywna”. Jednak jest to wspaniały archetyp bohatera, który niezależnie od okoliczności idzie naprzód. Jest gotów poświęcić się dla innych, nawet jeśli to poświęcenie przyjmie formę ostateczną.

Kapitan Ameryka – bohater swoich ideałów

Steve Rogers to postać, która w świecie pełnym odcieni szarości i politycznych kompromisów pełni rolę kompasu. On nie jest „dobry”, bo tak mu każą przepisy. On jest dobry, bo ma wrodzone poczucie sprawiedliwości, które było w nim obecne, zanim stał się superżołnierzem.

Najlepiej oddaje to jeden ze starszych cytatów Kapitana Ameryki:

„Nieważne, co mówi prasa, nieważne, co mówią politycy czy tłum, nieważne, czy cały kraj uzna, że ​​coś złego jest dobre. (…) Kiedy cały świat każe ci się ruszyć, twoim zadaniem jest zasadzić się jak drzewo przy rzece prawdy i powiedzieć im: nie, ty się rusz.”

To właśnie esencja Krystalicznego Bohatera. I co lepsze: to świetnie działa. Stever Rogers nie jest ślepym narzędziem w rękach polityków. Gdy system, któremu służy, okazuje się skorumpowany, jest gotów podjąć z nim walkę.

To moment próby – czy pozostanie lojalny fladze, czy wartościom, które ta flaga miała reprezentować? To szalenie interesujący motyw: jak pozostać wiernym sobie w świecie, który oszalał?

Superman – Bóg, który wybrał człowieczeństwo

Superman często pada ofiarą kiepskiego pisarstwa, ponieważ wielu autorów po prostu nie wie, co zrobić z bohaterem obdarzonym mocą boga. Jednak w swoich najlepszych wydaniach staje się on postacią tragicznie piękną – istotą, która mogłaby zmiażdżyć świat jednym skinieniem palca, a zamiast tego świadomie decyduje się być po prostu miła.

To ktoś, kto ponad wszystko pragnie przynależeć do ludzkości, choć wie, że jego natura zawsze będzie go od niej oddzielać. Jego „krystaliczność” nie jest cechą nabytą przez przypadek, lecz wynikiem nieustannego, trudnego wyboru ograniczenia własnej potęgi na rzecz etyki. Zamiast budować monumenty ku swojej chwale, Superman woli spędzać czas na ściąganiu kotów z drzew i nasłuchiwaniu bicia serc miliardów ludzi, by wiedzieć, kogo w danej sekundzie trzeba ratować przed tragedią.

Właśnie dlatego ta postać wciąż rezonuje z czytelnikami: jej prawdziwy konflikt nie toczy się na polu bitwy, lecz w sferze idei. To nieustanna, heroiczna walka o zachowanie nadziei i dostrzeżenie w człowieku tego, co najlepsze, nawet gdy my sami dawno w to zwątpiliśmy. Jako idealna przeciwwaga dla Zła Absolutnego, Superman udowadnia, że w zimnym, obojętnym i bezkresnym wszechświecie miłość oraz bezinteresowna pomoc nie są oznaką słabości, lecz jedynym sensem, jaki możemy nadać istnieniu.

Stanowi on dowód na to, że najdoskonalszą formą potęgi nie jest dominacja, lecz współczucie.

Warsztat Kowala – jak napisać nieskazitelnego protagonistę?

Jeśli chcesz, by Twój krystaliczny bohater był porywający, musisz pamiętać o trzech zasadach.

1. Prawdziwa próba przychodzi w momencie klęski

Bohater Idealny nie jest ciekawy dlatego, że jest niezniszczalny – jest ciekawy, bo pozostaje wierny zasadom nawet wtedy, gdy przegrywa. Fizyczne starcie z potęgą Zła Absolutnego powinno go kosztować niemal wszystko. Kiedy Superman pada pod wpływem Darkseida, a Kapitan Ameryka patrzy na swoją rozbitą tarczę, czytelnik zadaje sobie pytanie: „Czy on się teraz podda? Czy złamie swoje reguły, by przeżyć?”. To właśnie w momencie fizycznej klęski hartuje się jego duch. Prawdziwy bohater to ten, który woli przegrać walkę, niż wygrać ją, zdradzając samego siebie.

2. Odrzucenie drogi na skróty

Największym wyzwaniem dla protagonisty nie jest ból fizyczny, ale pokusa. Zło Absolutne zawsze oferuje mu łatwe rozwiązanie: „Użyj mojej mocy, a uratujesz swoich przyjaciół”. Aragorn staje się wielki nie dlatego, że świetnie macha mieczem, ale dlatego, że potrafi odrzucić Pierścień – narzędzie, które dałoby mu natychmiastowe zwycięstwo, ale zniszczyłoby jego duszę. Twój bohater musi mieć przed sobą czerwony przycisk, który rozwiąże wszystkie jego problemy kosztem moralnego kompromisu. Fakt, że go nie naciska, mimo że krew zalewa mu oczy, czyni go herosem.

3. Ciężar dawania przykładu

Bycie kotwicą moralną to ogromny ciężar. Bohater musi mieć świadomość, że oczy wszystkich są zwrócone na niego. Jeśli on upadnie lub się podda, nadzieja innych zginie. To tworzy unikalny rodzaj napięcia – on nie walczy tylko o swoje życie, ale o wiarę wszystkich wokół. Pokaż momenty, w których Twój bohater jest prywatnie wycieńczony i bliski załamania, ale kiedy wychodzi przed swoich ludzi, prostuje plecy i zaciska zęby. Ta maska niezłomności, którą zakłada dla innych, to jego największa ofiara.

Światło, które definiuje mrok

Bez Aragorna, Sauron byłby tylko kolejnym potworem. Dopiero w zestawieniu z krystaliczną uczciwością i pokorą Króla, pycha i mrok Władcy Ciemności stają się naprawdę przerażające. Fantastyka potrzebuje prawdziwych bohaterów, byśmy wiedzieli, o co toczy się walka.

Nie bój się pisać postaci dobrych. Bój się pisać postaci nudnych. A dobro, za które trzeba zapłacić własnym szczęściem, nigdy nie będzie nudne.

Jeśli jednak wolisz pisać bohaterów szarych moralnie, zapraszam do mojego poradnika:

Dlaczego kochamy drani? Sekret tworzenia bohaterów, którym wybaczymy (prawie) wszystko