KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

O AUTORZE

Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.

Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.

W świecie po zagładzie słowo „dom” traci całe swoje ciepło i pierwotne znaczenie. Nie ma już przytulnych salonów, skoszonych trawników ani bezpiecznych przystani. Zastąpiły je twierdze ze złomu, duszne bunkry i prowizoryczne kryjówki, w których sen zawsze jest połowiczny.

Kiedy z nieba leci radioaktywny pył, a po zmroku z ruin wychodzą mutanci lub wrodzy łupieżcy, cztery ściany to za mało. Schronienie musi być fortecą, a jego utrzymanie staje się logistycznym koszmarem. Zamiast budować od zera, ocaleni próbują przetrwać na ruinach starego świata, adaptując to, co oparło się postapokaliptycznej zagładzie.

Zobaczmy, jak zaprojektować wiarygodną bazę dla Twoich bohaterów, z czym wiąże się codzienne życie w zamknięciu i jak desperacja kształtuje wygląd samych ocalałych.

Grube mury i tytanowe drzwi. Gdzie ludzie szukają schronienia?

Budowanie od podstaw z drewna czy cegieł to na pustkowiach luksus (i zazwyczaj samobójstwo). Znacznie łatwiej i bezpieczniej jest zająć obiekt, który już przed końcem świata miał charakter defensywny lub izolacyjny.

• Zakłady karne i więzienia – to Święty Graal dla każdej większej frakcji. Wysokie mury z drutem kolczastym, wieżyczki strażnicze z doskonałym polem ostrzału i wzmocnione bramy. Paradoksalnie, cele z grubymi kratami świetnie sprawdzają się jako bezpieczne sypialnie. Tym razem są jednak zamykane od wewnątrz, chroniąc przed zmutowanym światem.

• Stacje metra i bunkry – klasyka gatunku. Zapewniają świetną ochronę przed ekstremalną pogodą i promieniowaniem na powierzchni. Życie tam to jednak ciągła walka z wilgocią, pleśnią i awariami systemów wentylacyjnych. Jeśli padnie główny wiatrak lub filtry się zapchają, cała kolonia udusi się w kilka godzin.

• Platformy wiertnicze i uziemione tankowce – idealne rozwiązanie w świecie zalanym wodą lub na toksycznych pustyniach. Posiadają własne systemy odsalania, mnóstwo metalu do napraw i są naturalnie odcięte od zagrożeń lądowych. Słaby punkt? Całkowite odcięcie od reszty świata, a potencjalnie także żywności. Na wzburzonym oceanie trudno łowić ryby, kiedy nie masz paliwa ani załogi dla olbrzymich kutrów rybackich.

• Wielkopowierzchniowe markety – zapewniają mnóstwo miejsca i (przynajmniej na początku) potężne zasoby. Są jednak koszmarem do obrony. Setki metrów szklanych witryn, wiele wejść, otwarte przestrzenie, a do tego cienki, blaszany dach, który łatwo sforsować. To bazy, które świetnie wyglądają na papierze, ale łatwo stają się masowymi grobami.

Oczywiście nie musisz stawiać tylko na jedno rozwiązanie. Różne frakcje mogą zajmować różne. Ba, nawet jedna organizacja może jednocześnie zabezpieczać market (skąd pobierają żywność i środki higieniczne), stary port (żywność na bieżąco) oraz więzień (baza logistyczna).

Samowystarczalność jako fundament

Nawet najwyższe mury na nic się zdadzą, jeśli kolonia umrze z głodu lub pragnienia. Zrujnowany świat nie wybacza błędów w zaopatrzeniu. Każda osada, aby przetrwać dłużej niż kilka tygodni, musi wdrożyć drastyczne rozwiązania.

Często wiele fortów w postapokalipsie nie upada w wyniku zmasowanego szturmu. Upadają, bo zanieczyszczone ujęcie wody wywołało epidemię dyzenterii, która w trzy dni wybiła połowę obrońców.

Jeśli piszesz o życiu w osadzie, pokaż ten ciągły, desperacki recykling. Czysta woda to rzadkość, więc bohaterowie muszą korzystać ze skraplaczy mgły (rozciągniętych sieci wyłapujących wilgoć z powietrza), prowizorycznych destylatorów ze starych grzejników lub systemów filtrowania opartych na piasku i węgielkach z ogniska.

Rolnictwo również zmienia oblicze. Na zewnątrz gleba jest jałowa lub skażona, dlatego ocaleni w piwnicach i stacjach metra zakładają uprawy grzybów oraz jadalnych porostów, nawożonych odpadami organicznymi kolonii. Białko nie pochodzi z krów, lecz z farm owadów i pędraków hodowanych w starych kontenerach. A normy hodowli nie mają nic wspólnego z naszymi standardami żywnościowymi.

To obrzydliwe z perspektywy czytelnika, ale całkowicie logiczne i wiarygodne w świecie braku.

Zbroja z desperacji. Co chroni ciało bohatera?

Wygląd zewnętrzny Twoich postaci bezpośrednio wynika z tego, czym dysponuje osada. Zapomnij o lśniących kevlarowych kamizelkach (chyba że mówimy o elitach z bunkrów, które przetrwały jakoś postapokalipsę w bezpiecznym schronie). Dla 90 proc. ocalałych ubiór to mozaika śmieci i brutalnej kreatywności.

Zaprojektuj wyposażenie, które opowiada historię:

• Pancerz kinetyczny ze złomu – zamiast blach stalowych opisz rozcięte opony samochodowe, które świetnie amortyzują ciosy bronią obuchową. Karwasze zrobione z połówek rur PCV oklejonych taśmą izolacyjną. Osłony klatki piersiowej wycięte ze znaków drogowych.

• Filtry i ochrona dróg oddechowych – maski przeciwgazowe szybko się psują. Ocaleni robią prowizoryczne osłony z modyfikowanych butelek po napojach, wypchanych węglem aktywnym i watą, uszczelniane wokół twarzy woskiem lub żywicą. Czy są one skuteczne? Niezbyt, ale lepsze to, niż nic.

• Ochrona przed żywiołem – odzież to system warstw. Skórzane kurtki motocyklowe chronią przed ugryzieniami zakażonych, a luźne pałatki ze starych spadochronów lub plandek ciężarówek izolują od kwaśnych deszczy i radioaktywnego pyłu.

Możesz też pokusić się o to, aby konkretne frakcje miały inny styl ubioru, uzależniony nie tylko od surowców, ale też wiary czy obyczajów. W świecie, gdzie o śmierć łatwo, przynależność społeczna jest w końcu kluczowa.

W dużej mierze będzie to też zależało od tego, jak dokładnie wyglądała zagłada w Twoim świecie. O samych rodzajach postapokalipsy pisałem szerzej tutaj:

Jak zaprojektować zniszczony świat? Rodzaje zagłady w post-apokalipsie

Pułapki i paranoja. Odstraszanie wrogów

Baza w zniszczonym świecie to cel. Zawsze znajdzie się ktoś głodniejszy i bardziej zdesperowany, kto spróbuje ją przejąć. Zanim dojdzie do wymiany ognia, osady stosują jednak całą gamę pasywnych i psychologicznych form obrony.

Linia frontu zaczyna się setki metrów od bram. Las może być naszpikowany alarmami dźwiękowymi: setkami pustych puszek na żyłkach, potłuczonym szkłem rozsypanym na betonie (by uniemożliwić ciche skradanie nocą) czy wykopanymi dołami z zaostrzonymi kijami posmarowanymi jadem lokalnych mutantów.

Wielu łupieżców stosuje obronę psychologiczną. Nabijają czaszki i zniszczone hełmy pokonanych wrogów na pale przed wejściem. Piszczące na wietrze, zardzewiałe karuzele czy manekiny ubrane w stare mundury strażników to proste, ale genialne sztuczki, które mają wywołać w napastniku niepokój i zmusić go do wycofania się bez oddania ani jednego strzału.

W tym świecie nikt nie marnuje amunicji, jeśli nie musi.