KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

O AUTORZE

Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.

Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.

Dzisiaj, gdy spoglądamy w burzowe niebiosa, widzimy zjawiska atmosferyczne, które opisujemy naukowym językiem. Jednak nasi przodkowie w błyskawicach widzieli coś więcej. Była to broń i boska manifestacja siły najwyższego z uranicznych bogów.

Piorun był orężem Peruna w mitologii Słowian. Jego uderzenie miało zarówno destrukcyjny charakter, jak i sakralny. Wszystko, czego dotknęła błyskawica, przesiąkało boską energią oraz magicznymi właściwościami.

Piorun jako słowiańska manifestacja siły

W mitologii Słowian (a także Bałtów!) piorun nie był zwykłym zjawiskiem atmosferycznym. Traktowano go jako manifestacją boskiej siły oraz oręż najwyższego boga niebios, czyli Peruna Gromowładnego (bądź Perkuna u Bałtów). Zjawisko to wzbudzało w ludziach strach oraz bojaźń, m.in. ze względu na swoją gwałtowność, ale także potencjalnie niszczycielską siłę.

Jedno niefortunne uderzenie pioruna mogło bowiem zniszczyć cały dorobek życia. W przypadku pożaru dosłownie cała słowiańska osada mogła ulec znaczącej destrukcji.

Grom był boską bronią, wyobrażaną jako młot, maczuga, włócznia czy strzała. Według słowiańskich wierzeń Perun przy jego pomocy ścigał Welesa (bądź żmija czy smoki, zależnie od regionu), ciskając błyskawice w miejsca, w których wróg próbował się przed nim ukryć.

Nie oznacza to jednak, iż piorunów tylko się obawiano. Miały one także inny, pozytywny wymiar.

Sakralna moc błyskawic Peruna

Nasi przodkowie wierzyli, że uderzenie pioruna miało potężną moc. Sakralizowało (czyli uświęcało) każdy przedmiot, drzewo, skałę, czy nawet człowieka, którego dotknęło. Wszystko, co zostało nią rażone, przesiąkało boską energią oraz magicznymi właściwościami najwyższego bóstwa Słowian.

Świetnym tego przykładem jest opowieść o dwóch podróżnikach, którzy w 1652 roku przemierzali Żmudź. Podczas burzy ich miejscowy towarzysz najpierw wyraził głęboki żal, że piorun go oszczędził (co dowodzi, że porażenie gromem traktowano jako najwyższe błogosławieństwo i wybranie przez bóstwo), po czym wpadł w ogromną radość, gdy odnalazł w pobliżu siodło doszczętnie spalone przez błyskawicę.

Mężczyzna ten spożył nieco popiołu ze spalonego siodła. Zgodnie ze słowiańskimi wierzeniami taki uświęcony gromem dar miał mu zagwarantować nadludzkie właściwości takie jak:

• długowieczność bez chorób,

• dar wróżby (jasnowidzenia),

• umiejętność zaklinania ognia.

Spożycie resztek przedmiotu, w który uderzył piorun, było więc w istocie formą magicznej komunii z bóstwem. Przyjęcie do organizmu popiołu nasyconego bezpośrednią mocą boga burzy traktowano jako najsilniejsze panaceum. Miało to być boskie lekarstwo, dające wieczne zdrowie i długie życie, a zarazem wyposażające człowieka we władzę nad żywiołami i przyszłością.

Ogień z niebiańskiej błyskawicy

Zgodnie z mitologią Słowian Piorun był formą ognia. Traktowano go jako tzw. ogień atmosferyczny. Płomień pochodzący z niebiańskiej błyskawicy był traktowany nad wyraz pozytywnie. Należał bowiem do sfery najwyższego sacrum. Był to dar, który miał odpędzać złe duchy, czarowników oraz choroby.