KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

O AUTORZE

Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.

Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.

Walka na miecze to sprawdzian refleksu. Morderczy pościg to test wytrzymałości płuc, a skradanie się w cieniach to gra w nerwy, gdzie stawką jest przetrwanie. Wszystkie te zjawiska są jednak na wskroś ludzkie. Można je zmierzyć, można je zrozumieć, można z nimi walczyć za pomocą stali, magii czy sprytu.

Jednak co zrobisz, gdy Twoim zadaniem jako twórcy jest wrzucenie bohatera w sytuację, której ludzki umysł po prostu nie jest w stanie objąć?

Prawdziwe dark fantasy i kosmiczny horror, czerpiący garściami z dziedzictwa H.P. Lovecrafta, nie opierają się na tanich sztuczkach. Nie znajdziesz tu potworów wyskakujących nagle z szafy z głośnym rykiem. Osiągnięcie mistrzowskiego napięcia w tym gatunku wymaga uderzenia w zupełnie inne, wibrujące niepokojem nuty. Chodzi o paraliżujące poczucie własnej znikomości, powolne pękanie zmysłów i nieuchronne osuwanie się w obłęd.

Zastanawiasz się, jak przelać taki ciężar na papier, by czytelnik poczuł fizyczny ucisk w klatce piersiowej? Kluczem jest całkowite odrzucenie tego, co znane, i mistrzowskie operowanie prymarną obcością.

Błąd w architekturze wszechświata

Znakomity horror zaczyna się na długo przed tym, zanim bohater cokolwiek zobaczy. Zamiast opisywać samego potwora, skup się na tym, jak rzeczywistość wokół niego zaczyna chorować. Zbuduj napięcie poprzez narastający dysonans przestrzeni.

Pozwól swojemu protagoniście wejść do pradawnej komnaty. Z pozoru wszystko wydaje się na swoim miejscu, ale podskórnie coś jest nie tak. Kąty między ścianami wydają się zbyt ostre, sprawiając wrażenie, jakby pomieszczenie miało więcej wymiarów, niż pozwalają na to prawa fizyki. Cienie rzucane przez filary nie uciekają od światła pochodni. Zamiast tego zginają ku niemu, jakby chciały pożreć płomień.

Niech powietrze w takich ruinach będzie ciężkie, lepkie i nienaturalnie zimne. Każdy oddech powinien przypominać połykanie lodowatej, mulistej wody. Dźwięki w takim miejscu muszą zachowywać się w sposób przeczący wszelkiej logice. Echo własnych kroków bohatera może wracać do niego o ułamek sekundy za późno albo brzmieć ciężko jak stąpanie istoty o trzech nogach.

Kiedy otoczenie traci swój znany, bezpieczny kształt, czytelnik instynktownie zaczyna czuć pełen niepokoju ścisk w żołądku. Zaczyna rozumieć, że wkroczył na terytorium, gdzie zasady ludzkiego świata po prostu przestały obowiązywać.

Zmysły, które stają się wrogiem

Największym wyzwaniem w opisywaniu nienazwanej grozy jest... samo jej opisywanie. Kiedy zderzasz ludzki umysł z czymś, co nie ma prawa istnieć, zwykłe słowa stają się bezużyteczne. Świetną rzemieślniczą techniką jest w tym momencie wykorzystanie synestezji, czyli krzyżowania ze sobą różnych zmysłów.

Spraw, by umysł bohatera przestał poprawnie interpretować napływające bodźce. Zmuszony do analizy koszmaru, mózg zaczyna się przegrzewać.

Niech starożytna, plugawa inkantacja dobiegająca z głębin nie będzie tylko głośna. Niech pachnie miedzianą krwią i starym, rozkładającym się drewnem. Spraw, by spojrzenie w głąb otchłani nie wywoływało u postaci zwykłych zawrotów głowy, ale wywołało fizyczny, pulsujący ból za gałkami ocznymi i metaliczny posmak na języku. Kiedy opisujesz nadejście nieludzkiego bytu, zrezygnuj z liczenia jego macek, oczu czy łusek. Zamiast tego opisz dźwięk przypominający tarcie wilgotnego mięsa o porowaty kamień – dźwięk o tak niskiej częstotliwości, że bohaterowi z nosa zaczyna lecieć krew.

Odbierając protagoniście możliwość logicznego opisywania świata, przekazujesz to przerażające poczucie bezradności bezpośrednio osobie trzymającej książkę. To, czego boimy się najbardziej, to to, czego nie potrafimy zrozumieć.

Miażdżący ciężar absolutnej obojętności

Napięcie w tym specyficznym nurcie fantastyki bardzo rzadko wynika z samego lęku przed śmiercią. Śmierć w walce jest dla nas zrozumiała. Bohaterowie w fantasy oraz science fiction umierają nierzadko. Nawet jeśli cierpimy po ich utracie, to jest to coś, co potrafimy jako czytelnicy pojąć.

Jednak w dark fantasy miażdży nas coś innego niż śmierć. Prawdziwa groza rodzi się w momencie, gdy postać zdaje sobie sprawę ze swojej absolutnej, kosmicznej wręcz nieważności.

To nie jest zmutowana bestia, która chce go zjeść, bo jest głodna. To przedwieczna siła, która może go zmiażdżyć z taką samą obojętnością, z jaką my w drodze do karczmy depczemy bezwiednie mrowisko.

Zbuduj kulminację tej sceny wokół psychologicznego pęknięcia. Skup się na wewnętrznym monologu postaci. Na myślach, które zaczynają się rwać, plątać i zapętlać. Niech Twój twardy, zaprawiony w bojach wojownik czy potężny mag nagle zrozumie, że jego hartowana stal, zaklęcia z ksiąg i żarliwe modlitwy do ludzkich bogów znaczą dokładnie tyle, co pył rzucony w huragan.

Opisz ten dławiący, okrutny moment przerażającej jasności umysłu. Ułamek sekundy, w którym bohater uświadamia sobie, że wszechświat jest gigantyczny, niewyobrażalnie stary, obcy i absolutnie, do bólu obojętny na los ludzkości. To właśnie odebranie nadziei i poczucia jakiegokolwiek sensu jest najpotężniejszym ciosem, jaki rzemieślnik słowa może zadać swojemu czytelnikowi.

Podsumowanie kowalskie. Kucie w mrocznej materii

Aby w pełni docenić ciężar tego kosmicznego kowadła, przyjrzyj się dwóm różnym ujęciom tego samego spotkania z nieznanym. Poniżej znajdziesz wersję, która po prostu informuje o pojawieniu się zagrożenia, oraz wersję, w której rzeczywistość zaczyna boleśnie pękać.

Wersja podstawowa (suchy raport):

„Wojmir ostrożnie wszedł do podwodnej pieczary. Nagle woda przed nim wezbrała i z głębin wyłonił się ogromny potwór z wieloma mackami. Bestia była tak dziwna i potężna, że Wojmir poczuł paraliżujący lęk. Zrozumiał od razu, że jego miecz na nic się tutaj nie zda i że istota ta z pewnością pochodzi z jakiegoś innego świata”.

Tekst podaje fakty, ale umysł czytelnika pozostaje bezpieczny. A teraz spójrz na drugi opis – taki, który uderza w zmysły, łamiąc zasady fizyki, przestrzeni i ludzkiej racjonalności:

Wersja mistrzowska (początek obłędu):

„Powietrze w grocie stężało, stając się lepkie i ciężkie niczym przekwitający śluz. Wojmir uniósł wyżej pochodnię, ale jej światło wcale nie rozpraszało mroku – ono było przez niego pożerane, a cienie na ścianach wydłużały się w nieodpowiednim kierunku, pulsując w rytm tętna wojownika. Z czarnej, lodowatej wody nie dobiegł żaden plusk. Zamiast tego w czaszce Wojmira rozległa się potworna wibracja, dźwięk o smaku zepsutej rdzy i soli, od którego z nosa pociekła mu strużka krwi.

To, co powoli dźwignęło się z głębin, całkowicie przeczyło geometrii. Wojmir nie był w stanie dostrzec niczego, co mógłby nazwać oczami, a jednak poczuł na sobie miażdżący ciężar spojrzenia. Spojrzenia tak przeraźliwie starego i niepojętego ludzkimi zmysłami, że jego umysł zaczął pękać jak przesuszone drewno, nie potrafiąc objąć kształtu tej aberracji. Miecz wysunął się z jego bezwładnej dłoni, dzwoniąc głucho o mokre kamienie.

W tym jednym, obezwładniającym ułamku sekundy Wojmir zrozumiał, że nie był wojownikiem stającym do heroicznej walki. Był zaledwie nieważnym pyłkiem, rzuconym w otwartą paszczę nieskończoności”.

Twoje kowalskie zadanie

Wybierz ze swojego tekstu scenę, w której bohater spotyka na swojej drodze potężną siłę, pradawną magię lub nieludzkiego wroga. Zamiast opisywać wygląd tej istoty, wykreśl ten fragment całkowicie. Zastąp opis bestii trzema zdaniami o tym, jak nienaturalnie zachowuje się wokół niej otoczenie (światło, zapach, załamanie dźwięku) i jak zmysły bohatera powoli odmawiają mu posłuszeństwa w próbie racjonalizacji tego, co widzi.

Pozwól swojemu czytelnikowi samodzielnie zbudować ten koszmar. Gwarantuję, że jego wyobraźnia podsunie mu obraz o wiele straszniejszy niż jakikolwiek bezpośredni opis!