KUP TERAZ

Legendy Polskie

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

O AUTORZE

Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.

Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.

Polecam odwiedzić:

Mroźna Fjolnmara

Fantastyka grozy Warsil

Sławmy Słowian!

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.

Wyobraź sobie klasyczną scenę fantasy: drużyna znużonych walką bohaterów wjeżdża do niewielkiej, zagubionej w lasach wioski. Karczmarz wita ich z szerokim uśmiechem, wyciera kufle i polewa darmowe piwo. Lokalny wójt czy sołtys natychmiast podbiega do stolika, błagając o uratowanie osady przed potworem, a młode dziewczęta i chłopcy patrzą na bohaterów z uwielbieniem.

To piękny, romantyczny obrazek. Idealny dla epic fantasy, lecz absolutnie pozbawiony sensu w medieval fantasy. 

Kiedy kreujesz średniowieczne low fantasy, musisz zrozumieć jedno fundamentalne prawo: dla przeciętnego chłopa nie ma żadnej różnicy między mityczną „drużyną bohaterów” a bandą dezerterów, morderców i rzezimieszków. A przynajmniej na pierwszy rzut oka. Skąd mieszkańcy odległej wsi mają wiedzieć, kim jest protagonista Twojej książki, skoro żyją z dala od cywilizacji?

Zdejmij ze swoich postaci lśniącą aurę herosów i wykasuj im nad głowami znaczniki misji. W oczach wieśniaków są oni po prostu uzbrojonymi, niebezpiecznymi włóczęgami, którzy właśnie przynieśli do ich domu zapach krwi, kłopoty i widmo głodu.

Stal to obietnica rzezi, nie ratunku

Współczesna popkultura przyzwyczaiła nas, że miecz u pasa to atrybut szlachetnego wojownika. W historycznych realiach broń, a zwłaszcza pełna zbroja, były symbolem ucisku i brutalnej władzy.

Zastanów się nad tym: miecz i kolczuga kosztowały tyle, co cała wieś. Dorzuć do tego rumaka bojowego, to wyjdzie jakieś pięć wsi. Kiedy do odciętej od świata osady zbliża się pięciu obcych mężczyzn w powgniatanych pancerzach, z toporami na plecach i twarzami pooranymi bliznami, chłopi nie widzą ratunku. Widzą anomalię. Szlachetnie urodzony rycerz podróżowałby z barwnym orszakiem i herbem na tarczy. Zbrojni bez sztandarów i barw to często bandyci, dezerterzy z przegranej wojny albo najemnicy, którym właśnie skończył się żołd.

Bohaterowie są zazwyczaj brudni, wymęczeni podróżą i nie podlegają lokalnemu prawu. Nie mają nad sobą lorda, który mógłby ich powstrzymać. Dla wójta taki widok to alarm. Zanim drużyna zdąży w ogóle zsiąść z koni, wieś przechodzi w tryb cichego oblężenia.

Ciche oblężenie. Pierwsze minuty po wjeździe

Jak w praktyce powinna wyglądać reakcja na przyjazd Twoich bohaterów? Zamiast radosnych okrzyków dzieci biegających za końmi, zaserwuj czytelnikowi gęstą, lepką atmosferę paraliżującej nieufności.

• Ewakuacja dobytku – gwar rozmów urywa się natychmiast. Kobiety w panice, ale bezszelestnie, zaganiają kury i świnie do lasu lub zamykają je w ciemnych piwnicach. Nikt nie zostawia cennego inwentarza na widoku, gdy w okolicy kręcą się głodni faceci z mieczami. Psy są uciszane siłą, by nie prowokować przybyszów.

• Znikające kobiety – młode dziewczyny i żony w ciągu kilku sekund znikają z ulic i podwórek. Chowane są w stodołach, na strychach, a nierzadko matki celowo brudzą im twarze sadzą, by wyglądały na chore lub brzydkie. Uzbrojony włóczęga to w domyśle gwałciciel, a chłopi nie zamierzają sprawdzać, czy tym razem trafili na „tych dobrych”.

• Fikcja ubóstwa – nikt nie nosi niczego cennego. Ludzie zakładają najgorsze, pocerowane łachmany. Jeśli ktoś miał na szyi srebrny krzyżyk lub miedziany pierścionek, natychmiast ląduje on w gnoju lub pod obluzowaną deską w podłodze.

Oczywiście: pamiętaj, że to reakcja na zupełnie nieznanych zbrojnych. Jeśli Twoi bohaterowie powracają do miejsca, gdzie wcześniej ocalili córkę młynarza od demona, znaleźli zagubionego chłopca i ubili leszego, który nawiedzał osadę od dawna, sytuacja diametralnie się zmienia.

Wówczas rzeczywiście mogą być witani jako prawdziwi bohaterowie. Zwłaszcza jeśli wracają z łupami, których część chętnie zostawią jako zapłatę za wikt i opierunek.

Gospoda pełna wrogów. Koniec z uśmiechem karczmarza

Kiedy bohaterowie wchodzą do karczmy, w kącie nie czeka na nich tajemniczy starzec w kapturze z intrygującą mapą. W karczmie czeka na nich wroga cisza.

Dla przykładu:

Wojmir zsiadł z konia i pchnął ciężkie drzwi gospody. Gwar rozmów urwał się jak ucięty nożem. Karczmarz pośpiesznie zsunął ze stołu jedyny bochenek białego chleba i schował go pod szynkwas, na blat rzucając twarde, spleśniałe suchary. Podał im najgorsze, skwaśniałe piwo, a za nocleg na zapchlonej słomie zażądał trzykrotności normalnej stawki. Zrobiłby wszystko, absolutnie wszystko, żeby ci uzbrojeni po zęby rzeźnicy wynieśli się z jego wsi jeszcze przed zmrokiem.

Karczmarz nie jest z miejsca przyjacielem. To zazwyczaj najbogatszy chłop we wsi, często blisko współpracujący z wójtem, lokalnymi handlarzami oraz panem włości. Nie zależy mu na marnych kilku miedziakach od drużyny, jeśli ich obecność oznacza ryzyko burdy, rozbitych ław i spalonego dachu. W brutalnym medieval fantasy gospodarz celowo poda najgorsze jedzenie, zawyży ceny i będzie zachowywał się opryskliwie, by zniechęcić gości do dłuższego postoju, jeśli uzna ich za niegodnych zaufania.

Co więcej, wokół bohaterów szybko zbierze się lokalna "milicja". To nie będą uśmiechnięci farmerzy. To kilkunastu najbardziej rosłych, ponurych chłopów, braci i synów karczmarza. Usiądą przy sąsiednich stołach. Będą pić rozwodnione piwo i w absolutnym milczeniu wpatrywać się w dłonie przybyszów, trzymając pod stołami ciężkie siekiery i widły.

Ponownie jednak: to sytuacja ekstremalna. Tym bardziej prawdopodobna, jeśli w Twoim świecie medieval low fantasy życie jest ciężkie, potwory mordują wędrowców na każdym kroku, a szlachta łupi na podatkach. A co, jeśli jednak piszesz średniowieczne fantasy, gdzie miasta i wsie rozkwitają, handel przynosi zyski, a spokoju regularnie pilnują rycerze z krwi i kości?

Wówczas drużyna bohaterów to dla gospodarza świetna okazja na dodatkowy zarobek. A przy okazji: pozyskanie informacji z szerokiego świata.

Ekonomia desperacji. Jak zdobyć misję bez tablicy ogłoszeń?

Skoro wieś nienawidzi i panicznie boi się drużyny, to w jaki sposób popchnąć fabułę do przodu? Jak dać bohaterom zadanie, by mogli wykazać się swoim rzemiosłem?

Kluczem jest desperacja.

Wójt nigdy nie zleci obcym najemnikom zabicia wilkołaka czy zbadania starych ruin tylko dlatego, że akurat przejeżdżali obok. Nie ma też żadnej tablicy ogłoszeń. Wieś spróbuje rozwiązać problem sama. Dopiero kiedy im się nie powiedzie, wójt zdecyduje o wynajęciu uzbrojonych włóczęgów. Podejdzie do bohaterów dopiero wtedy, gdy potwór zabił już jego syna, a drwale odmawiają wejścia do lasu, lokalny lord zaś ignoruje prośby o pomoc.

Nawet wtedy negocjacje nie przypominają radosnego wręczania woreczka ze złotem. To twarda, nieufna transakcja, pełna wzajemnych podejrzeń. Wieś nie ma złota. Chłopi płacą tym, co mają: koszem rzepy, dwiema uwędzonymi szynkami, starym srebrem wykopanym z grobu dziadka. Pieniądze to zazwyczaj zebrana po domach „danina”. Wielu wieśniaków zresztą niechętnie pożegna się ze swoimi zaskórnikami..

Zmuś swoich protagonistów do udowadniania na każdym kroku, że nie są zwykłymi bandytami. Wójt może kazać im zostawić konie jako zastaw w stodole, by mieć pewność, że po wzięciu zaliczki po prostu nie uciekną. Niech bohaterowie poczują na plecach wrogie, pełne nienawiści spojrzenia ludzi, których rzekomo próbują ratować.

Kiedy obrabujesz ich z wdzięczności tłumów i taniego heroizmu, Twoja opowieść nabierze nieprawdopodobnego, dojrzałego i uzależniającego smaku.