KUP TERAZ
Nazywam się Adrian i od lat tropię ślady dawnych wierzeń Słowian. W moich tekstach nie znajdziesz wyssanych z palca legend – każdą opowieść buduję na fundamencie prac prof. Aleksandra Gieysztora i innych wybitnych badaczy. Moją misją jest pokazanie Ci naszych korzeni w sposób rzetelny i wolny od przekłamań.
Tę samą pasję do tworzenia przelewam na karty moich książek. W Legendach Polskich dokonuję re-tellingu podań, którymi zaczytywaliśmy się do snu. Z kolei w Opowieściach Ku – moim ukochanym dziele – zapraszam Cię do onirycznego świata baśni i mitologii, gdzie magia jest ważniejsza niźli ludzka logika.
Gdy późną jesienią i zimą wieś zamierała pod śniegiem, a siarczysty mróz odcinał osady od świata, życie codzienne przenosiło się w bezpieczne granice izby. Kobiety spędzały całe tygodnie przy kądzieli i kołowrotkach, obrabiając len i wełnę w migoczącym blasku łuczywa
W słowiańskiej demonologii domowej przestrzeń ta nie należała jednak wyłącznie do ludzi. Za piecem, w ciemnych zakamarkach i w strefie półmroku czaiła się kikimora. Była to tajemnicza, złośliwa istota nierozerwalnie związana z nocnym przędzeniem i kobiecym trudem.
Uosobienie zimowego chłodu i gość wieczerzy. Moroz w słowiańskiej demonologii
Turoń, koza i niedźwiedź – zwierzęce maszkary słowiańśkiego korowodu
Demon zimowego mroku i najdłuższej nocy. Kim był karaczun?
W badaniach nad językowym obrazem kikimory w mitologii Słowian językoznawcy zwracają uwagę na jej złożony rodowód. Kikimora funkcjonuje w tradycji na pograniczu złośliwego ducha domowego oraz nocnej zmory dręczącej domowników.
Nazwa wywodzi się z prasłowiańskiego złożenia *kykymora (występującego również w wariancie sziszimora). Pierwszy człon Aleksander Brückner wiąże ze staroruskim czasownikiem kykati oraz litewskim kaukti, oznaczającym wycie, skowyt lub zawodzenie. Drugi człon, -mora, odsyła wprost do prastarego pnia językowego oznaczającego zmorę, dławienie, nocny bezwład i obumieranie.
Na gruncie polskim wyraz ten przybrał m.in. postać kicimory, odnotowanej w okolicach Radomia w wymownym przekleństwie:
„Bodaj cię Kicimora bez całką noc dusiła!”
W powstaniu tej formy decydującą rolę odegrała etymologia ludowa, która skojarzyła demoniczne imię z wołaniem na kota (kici). Kot w demonologii słowiańskiej był bowiem powszechnie uznawany za zwierzęcą postać kikimory, pod którą zmora zakrada się do chaty.
Aleksander Gieysztor podkreślał, że choć w polskich gwarach kikimorę stawiano w jednym rzędzie z duszącymi zmorami, to w tradycji wschodniosłowiańskiej demon ten zachował odmienny domowy charakter. Wschodnia kikimora nie miała cech klasycznego upiora duszącego we śnie, lecz była niewidoczną zjawą przebywającą stale w pobliżu pieca, która nocami psociła i przędła.

Kikimora przejęła w mitologii Słowian rolę strażniczki oraz mącicielki tej domowej sfery.
Zimową porą, gdy domownicy kładli się do snu, a w izbie dogasało palenisko, ze szpar za kominem dobiegały ciche, niepokojące odgłosy. Jeśli gospodyni zostawiła na noc kądziel na kołowrotku bez uczynienia znaku ochronnego, kikimora natychmiast zasiadała do pracy. Nie przynosiło to jednak pożytku domostwu: demon ślinił wełnę, szarpał włókna, bezładnie plątał nici i łamał wrzeciona, niszcząc owoc wielodniowego trudu.
Obecność kikimory w izbie oznaczała nieustanne napięcie. Jej złośliwość skupiała się przede wszystkim na nieporządku, lenistwie oraz zaniedbaniu kobiecych obowiązków. Kiedy demon był rozgniewany, zrzucał ze stołu garnki, trzaskał drzwiczkami pieca, budził małe dzieci i płoszył kury w kurniku, manifestując swój gniew hałasem i zamętem.
Piec chlebowy i zakominek nie były w słowiańskiej chacie miejscami przypadkowymi. Umieszczenie kikimory w tej konkretnej przestrzeni wynikało z fundamentalnych założeń ówczesnej kosmologii.
Poza drobnymi złośliwościami gospodarskimi pojawienie się kikimory nosiło niekiedy znamiona groźnej wróżby. Słowianie wierzyli, że demona niezwykle trudno ujrzeć na własne oczy, gdyż pozostawał niewidzialny lub ukazywał się pod postacią drobnej, zgarbionej staruszki w łachmanach.
Zamiast wzroku, o jej obecności informował słuch. Jeśli w środku nocy z pustego kąta dobiegał miarowy, suchy stukot wrzeciona lub skrzypienie kołatka w belce, domowników ogarniał trwożny lęk. Dźwięki te odczytywano jako znak ostrzegawczy: zapowiedź nadchodzącej ciężkiej choroby, pożaru lub śmierci któregoś z gospodarzy, co zbliżało postać kikimory do archaicznych demonów losu i przeznaczenia.
Dla dociekliwych (źródła):